خوشا سَری که شود خاکِ پای حضرتِ هادی            خوشا دلی که پَرد در هوای حضرتِ هادی

به چشمِ بسته خدا را به روی باز ببـیـند            به دیده هر که نَهد خاکِ پای حضرتِ هادی

زِ قبر و برزخ و فردای محشرش نَبُود غم            کسی‌که زادِ رَهش شد وِلای حضرتِ هادی

به سیم و زَر نَکُند اِعتنا کسی‌که به عالَم            طَلب کُـند نظرِ کـیـمیای حضرتِ هادی

به سعی بنده نیاید به دست، قُربِ خداوند            مگر که درک کُند دل، صَفای حضرتِ هادی

کسی‌که جانِ جهان بود، داد جانْ به غریبی            هِزار جانِ مُقـدّس فـدای حضرتِ هادی